Een inleiding tot PFS


Een inleiding tot Samenwerken aan Veiligheid/Partnering for Safety:

een familie- en veiligheidsgerichte benadering van contextbegeleiding in de kinderbescherming


Onderhavige tekst en inhoud mogen enkel overgenomen worden met toestemming van Sonja Parker.
Gelieve haar hiervoor te contacteren! (copyright Sonja Parker)


1. Wat is de 'Samenwerken aan Veiligheid'-benadering?

2. Principes van de benadering

3. Belangrijkste praktijkcomponenten

4. Specifieke technieken en werkvormen

5. Een beknopte samenvatting




samenwerken met Phil in Sydney


1. Wat is de 'Samenwerken aan Veiligheid'-benadering?

 

 

'Samenwerken aan veiligheid' (Partnering for Safety) is een benadering van het beoordelings- en planningsproces in de kinderbescherming waarbij samenwerking, veiligheid en het gezin centraal staan.
Binnen de 'Partnering for Safety'-benadering (PFS) worden een aantal werkvormen, methodes en technieken geïntegreerd, waaronder de 'Tekenen van veiligheid'-benadering (Signs of Safety), de oplossingsgerichte korte therapie, de narratieve therapie, op eigen kracht gebaseerde werkvormen (Strengths-Based practice), familiegerichte praktijk, de oplossingsgerichte benadering, de 'Drie huizen'-methode voor informatieverzameling, en de stabilisatiemethode 'Slapende Honden? Wakker maken!', hulpverlening binnen een ondersteunend netwerk (Collaborative Helping), antwoordgebaseerde werkvormen, motiverende gespreksvoering (Motivational Interviewing), groepsbesluitvorming in gezinnen (Family Group Decision-Making), waarderend onderzoek (Appreciative Inquiry) en de meest recente inzichten uit de implementatiewetenschappen.

De naam 'Partnering for Safety' werd door mezelf en mijn goede vriend en collega Philip Decter, van het Children’s Research Center in de VS, bedacht als omschrijving van deze geïntegreerde benadering die door een aantal ervaren en innoverende professionals uit de kinderbescherming en jeugdhulpverlening wereldwijd wordt ontwikkeld (voor meer informatie over de 'Partnering for Safety'-praktijkgemeenschap, zie http://www.spconsultancy.com.au/partnering-for-safety.html ).

De ‘Samenwerken aan veiligheid’-benadering integreert eveneens het gebruik van gestructureerde besluitvormingstechnieken (Structured Decision Making®-tools), ontwikkeld door het Children's Research Center. Dankzij deze gestructureerde besluitvormingstechnieken (of  Structured Decision Making®-tools) beschikken hulpverleners of contextbegeleiders over technieken, ontwikkeld op basis van geavanceerd onderzoek en bijeengevoegde gegevens mbt kinderbescherming, om hun ideeën en intuïtie bij cruciale besluitvormingspunten ‘af te toetsen’ en zo te verzekeren dat deze vaak erg belangrijke en ingrijpende beslissingen consistent en congruent zijn met onderzoeksresultaten, beste praktijken en het organisatiebeleid.

De 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering werd ontwikkeld om alle belangrijke betrokken partijen in het leven van een kind - de ouders, de uitgebreide familie, de hulpverlener (of contextbegeleider), coördinatoren en managers, advocaten, rechters of andere gerechtsfunctionarissen - en het kind zelf, te helpen bij het behouden van een duidelijke focus op de beoordeling en het vergroten van de veiligheid van het kind gedurende het hele begeleidingsproces. Het PFS-model wordt georganiseerd binnen een omvattend beoordelings- en planningskader[1] dat in samenwerking met kinderen, gezinnen en hun uitgebreide netwerk(en) wordt ontwikkeld. Dit samenwerkingsgericht beoordelingsproces biedt een focus voor het gezin, hulpverleners (of contextbegeleiders) en het netwerk om samen te werken aan de ontwikkeling en implementatie van gedetailleerde veiligheidsplannen waarin wordt beschreven welke veranderingen gezinnen en hun netwerken zullen moeten doorvoeren om blijvende veiligheid voor de kinderen te verzekeren.

'Samenwerken aan veiligheid' integreert tevens een benadering voor een permanent leer- en ontwikkelingsproces waarin wordt gefocust op de laatste nieuwe ontwikkelingen in de implementatiewetenschappen, met een duidelijke nadruk op het belang van handelend leren, reflecterende werkvormen, waarderend onderzoek en kwalitatieve supervisie met het oog op de ontwikkeling van vaardigheden en het identificeren en verdiepen van goede praktijken.
                                                                       

 

Beoordelings- en planningsformulier  ‘Samenwerken aan veiligheid’

Dit gezamenlijk beoordelings- en planningsformulierwordt gebruikt om het standpunt van alle belangrijke betrokken partijen uit hetleven van het kind, met inbegrip van het kind zelf, de ouders, de uitgebreidefamilie, de hulpverlener (of contextbegeleiders), familieleden en belangrijkeanderen te onderzoeken en te documenteren. Het kader wordt bij iederindividueel of groepsgesprek gebruikt en de standpunten worden uiteindelijk inéén formulier vastgelegd. Het is belangrijk dat hieronder benoemd wordt wiensmening wordt vastgelegd.

Wiens mening wordt hier onder weergegeven?                                                                       Datum

Waar maken we ons zorgen over?

 

Wat gaat er goed?

Schade in het verleden: momenten in het verleden, waarbij de kinderen (of andere kinderen) zijn gekwetst of in gevaar zijn geweest tijdens de verzorging door deze ouders.

Beschermende handelingen: periodes waarin of momenten waarop de ouders in staat zijn geweest om de kinderen te beschermen of ze iets gedaan hebben om de schadelijke gebeurtenissen te stoppen.

Complicerende factoren: dingen in het leven van de familie die het nu of in de toekomst moeilijker voor hen maken om de kinderen te beschermen en voor de kinderen te zorgen, of die de samenwerking tussen ouders en de kinderbescherming/organisatie moeilijk maken.

Sterke punten: dingen die in het verleden in het leven van de familie geholpen hebben om goed voor de kinderen te zorgen, en hen kunnen helpen om de kinderen ook in de toekomst te beschermen of goed te verzorgen.

Veiligheidsschaal: op een schaal van 0 - 10, waarbij 10 betekent dat de kinderen veilig genoeg zijn om de casus te kunnen sluiten en 0 betekent dat er op dit moment niet genoeg veiligheid is om de kinderen thuis te laten wonen, hoe beoordeelt u de situatie? Plaats de beoordeling van verschillende mensen op de schaal hieronder.

0 - 10

 

 Wat moet er gebeuren? afspraken voor toekomstige veiligheid

Gevaren voor de toekomst: ieders zorgen over wat de ouders zouden kunnen doen (of niet doen) in hun zorg voor de kinderen in de toekomst, dat kan leiden tot schade bij de kinderen.

 

 

Veiligheidsdoelen: ieders ideeën over wat de ouders nu en in de toekomst moeten doen in het zorgen voor hun kinderen, om hen tegen de beschreven gevaren te beschermen. Hoe lang zou de kinderbescherming/organisatie moeten zien dat de ouders dit doen om de casus te kunnen sluiten.

 Volgende stappen in de richting van toekomstige veiligheid: ideeën over volgende stappen die iedereen moet nemen om deze veiligheidsdoelen te bereiken?

Gebaseerd op "Signs of Safety " (Turnell & Edwards, 1999 & Turnell & Parker, 2009) en Massachusetts Safety mapping framework (Chin, Decter, Madsenen Vogel, 2010) door, Sonja Parker en Phil Decter.



2. Principes van de ‘Samenwerken aan veiligheid’-benadering?


• Ons werk moet steeds gericht zijn op het creëren van blijvende veiligheid voor kinderen.
In de PFS-benadering wordt voor elke interactie en interventie de focus gelegd op het creëren van blijvende veiligheid voor kinderen in de omgeving waarin ze leven, leren en spelen. Deze veiligheid moet verzekerd worden door partnerschappen aan te gaan met de gezinnen en de hulpverleners (of contextbegeleiders) die de kinderen het beste kennen en door samen effectieve veiligheidsplannen uit te werken, die ook op lange termijn vol te houden zijn.

• Het belang van goede werkrelaties.
Uit onderzoek blijkt dat de ontwikkeling van een goede samenwerking tussen gezinnen en hulpverleners( of contextbegeleiders) één van de factoren is met de grootste invloed op positieve resultaten in de kinderbescherming. De rode draad doorheen ‘Samenwerken aan veiligheid’ is dan ook de geest van respect, empathie, nieuwsgierigheid en de overtuiging dat verandering mogelijk is. Ongeacht wat onze eigen mening over het gestelde gedrag of de handelingen van een persoon is, tracht PFS met mensen samen te werken op een manier dat ze hun waardigheid behouden en die vertrekt vanuit hoop en mogelijkheden voor de toekomst.

•De stemmen van kinderen en gezinnen moeten steeds centraal staan.
PFS erkent dat gezinnen zelf de experts van hun eigen leven zijn en dat onze interventies meer kans slagen hebben, nl. effectieve en blijvende verandering, wanneer de stemmen van kinderen, ouders en hun netwerken in onze beoordelings- en veiligheidsplanningsprocessen centraal staan.

•Vertrekken vanuit een omvattende en evenwichtige beoordeling.
Een evenwichtige en uitgebreide beoordeling omvat een gedetailleerd onderzoek naar de mishandeling uit het verleden en de uitdagingen voor het gezin in het heden, evenals een uitgebreide zoektocht naar mogelijke beschermende handelingen en sterke punten binnen het gezin. PFS gaat uit van de veronderstelling dat, zelfs wanneer gezinnen met grote uitdagingen geconfronteerd worden, er altijd momenten - hoe klein ook - zijn waarop de problemen overwonnen worden. Door deze beschermende handelingen of uitzonderingen aandacht te geven, wordt de mishandeling niet geminimaliseerd, maar wordt er wel een platform voor verandering gecreëerd. Zo ontstaat een basis om samen te werken aan het vergroten van de veiligheid van het kind.

• Kinderen opvoeden doe je met een netwerk.
Het versterken en uitbouwen van een veiligheids- en ondersteuningsnetwerk is een kritiek onderdeel van ons werk als kinderbescherming. Samenwerken aan veiligheid impliceert het expliciet identificeren van een netwerk van mensen die het kind kennen (familieleden, vrienden, hulpverleners (of contextbegeleiders) die het kind regelmatig zien), verzekeren dat iedereen in het netwerk zich volledig bewust is van alle zorgen, en samen met het netwerk plannen uitwerken om de veiligheid van het kind positief te laten evolueren.

• Effectieve en blijvende verandering vereist een visie op de mogelijkheden.
Kinderbescherming is vaak gericht op de problemen en op alle aspecten die moeten veranderen. Hoewel de problemen die we proberen aan te pakken zeer ernstig en soms zelfs levensbedreigend zijn, kan het uitsluitend focussen op de problemen en de afwezigheid van een visie op de toekomst en de mogelijkheden zo overweldigend zijn voor gezinnen dat ze geen hoop meer zien en bijgevolg de energie niet vinden om de noodzakelijke veranderingen in hun leven door te voeren. In PFS is de begeleiding van gezinnen gebaseerd op een visie van toekomstige veiligheid (de veiligheidsdoelen), met een focus op het aanpakken van de geïdentificeerde zorgen en gevaren; deze visie wordt ontwikkeld in samenwerking met ouders, kinderen en andere belangrijke mensen in het leven van de kinderen.

• Kinderbescherming als motor van verandering.
Reeds jarenlang worden hulpverleners uit de kinderbescherming vooral gezien als ‘casemanagers’. In PFS worden hulpverleners expliciet gezien als motor van verandering. Ze dienen dan ook over specifieke vaardigheden te beschikken om partnerschappen en samenwerkingsverbanden met gezinnen en netwerken te creëren om de veiligheid van kinderen te vergroten. Zo wordt de geest van maatschappelijk werk opnieuw in de kinderbescherming geïntroduceerd.

• Werken vanuit een geest van onderzoek.
Harlene Anderson en Harry Goolishian bedachten de uitdrukking “Houding van niet-weten” als doelbewuste opstelling bij het werken met anderen. Een dergelijke houding helpt om zich bescheiden op te stellen en te erkennen dat iedereen over unieke vaardigheden, kennis, wijsheid en mogelijkheden beschikt om tot oplossingen bij te dragen. Meer in het bijzonder wordt zo ook erkenning gegeven aan de kennis, tradities en vaardigheden aanwezig binnen alle culturele tradities en het is tevens een oproep om deze elementen doelbewust aan te wenden als belangrijk onderdeel van het werk.

• Mensen zien als deel van een problematische relatie in plaats van als het probleem.
De manier waarop we over problemen denken, geeft in grote mate vorm aan ons werk met kinderen, gezinnen en andere hulpverleners. Voortbouwend op inzichten zoals we ze kennen uit de narratieve therapie, gaat PFS ervan uit dat mensen niet met hun problemen samenvallen maar dat ze daarentegen deel uitmaken van een actieve en dus veranderlijke relatie met deze problemen. Vertrekken vanuit een dergelijke veronderstelling helpt gezinnen en contextbegeleiders hoop en partners te vinden bij het samenwerken, en hoeft niet in strijd te zijn met het vastberaden aanpakken van de grote gevaren in het leven van kinderen.

• Integratie in een organisatiecultuur gebaseerd op reflectie, erkenning en permanent leren.
Om bovenvermelde waarden en principes in operationele doelen te integreren, moeten organisaties ze voor elk aspect van het werk in daden omzetten. Supervisie, management en beleidsontwikkeling moeten gebaseerd zijn op diepgaande reflectie, erkenning van de actoren en een engagement voor permanent leren van alle betrokkenen.

3. Belangrijkste praktijkcomponenten van de 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering


3.1. Ontwikkelen van goede werkrelaties.

De 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering is doordrongen van een geest van onderzoek en nieuwsgierigheid, hanteert processen om de hele familie te betrekken en een gemeenschappelijke taal voor alle kritieke kinderbeschermingsconcepten met het oog op de ontwikkeling van constructieve werkrelaties tussen kind, familie, vrienden en betrokken hulpverleners of contextbegeleiders.

Uit onderzoek op het vlak van kinderbescherming blijkt steeds weer dat het ontwikkelen van goede werkrelaties tussen alle betrokken partijen – zowel professionele als familiale – van cruciaal belang is om positieve resultaten te behalen. In de 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering wordt gepoogd dit doel op drie manieren te bereiken:

• Oplossingsgerichte gespreksvoering (Solution Focused Interviewing - SFI)
Voortvloeiend uit het werk van Steve De Shazer en Insoo Kim Berg in het Milwaukee Brief Treatment Center, vormt SFI een werkvorm voor vraagstelling of gespreksvoering op basis van een eenvoudig idee met verstrekkende uitlopers – nl. dat  ‘Alles wat aandacht krijgt, groeit’. Het gebruik van oplossingsgerichte gespreksvoering in de context van kinderbescherming werd door Andrew Turnell en Steve Edwards (1999) verder uitgewerkt en verfijnd door de ontwikkeling van de 'Tekenen van veiligheid'-benadering (Signs of Safety - SofS). Zowel in de oplossingsgerichte gespreksvoering als in de 'Tekenen van veiligheid'-benadering wordt benadrukt dat hulpverleners in de kinderbescherming evenveel aandacht dienen te hebben voor de ‘Tekenen van veiligheid’ als voor de ‘Tekenen van gevaar’ bij het bevragen en begeleiden van gezinnen.

• Strategieën voor effectieve kinderparticipatie
Hoewel kinderen de focus van alle kinderbeschermings-interventies vormen en de meeste hulpverleners het erover eens zijn dat het perspectief van het kind van cruciaal belang is voor kinderbeschermingswerk, blijkt dat de consistente kinderparticipatie in de praktijk zelfs voor ervaren professionals een zeer grote uitdaging vormt. De 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering omvat een aantal technieken en werkvormen (bijv.: de ‘Drie huizen[1]’,‘Het veilige huis’) om, aangepast aan hun ontwikkelingsfase, kinderen de kans te geven effectief tot het beoordelings- en het veiligheidsplanningsproces bij te dragen.

• Een gemeenschappelijke taal en operationele definities
Een van de grootste obstakels bij het ontwikkelen van samenwerking en effectieve relaties in de begeleiding door de kinderbescherming is het ontbreken van een gemeenschappelijke taal voor zelfs de meest fundamentele woorden bij de beoordeling van gezinnen en situaties. Woorden als “veiligheid”, “gevaar” en “risico” worden vaag en inconsistent gebruikt en kunnen ertoe leiden dat de betrokken partijen elkaar niet begrijpen en bijgevolg samen geen effectieve plannen kunnen uitwerken. De 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering bouwt verder op de 'Tekenen van veiligheid'-benadering en het 'Victorian Risk Framework' om een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen, die zowel gezinnen als professionals kunnen hanteren om samen te werken.


3.2. Gebruik van hulpmiddelen voor kritische reflectie en besluitvormingstechnieken
 
Voor het opbouwen van de partnerschappen tussen de betrokken partijen hanteert PFS een samenwerkingskader en technieken ontwikkeld op basis van geavanceerd kinderbeschermingsonderzoek om tot een gemeenschappelijke beoordeling van gezinssituaties te komen evenals tot een duidelijke benoeming van het gevaar voor kinderen enerzijds en de veiligheidsdoelen voor een succesvolle interventie door de kinderbescherming anderzijds.

Om in de kinderbescherming tot een correcte beoordeling te komen, is het steeds noodzakelijk zowel de feitelijke gegevens in acht te nemen als de eigen kijk, veronderstellingen en vooroordelen om de grootst mogelijke duidelijkheid te krijgen over wat er in het leven van een kind gebeurt. In de 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering zijn er twee werkwijzen om dit doel te bereiken:

• Het in kaart brengen van een casus ('Mapping’) en het beoordelings- en planningskader (Assessment and Planning Framework)
Het PFS-beoordelings- en planningskader werd ontwikkeld op basis van onze eigen praktijkervaring met gezinnen en is in grote mate geïnspireerd op zowel de 'Tekenen van veiligheid'-benadering en als het 'Massachusetts safety mapping framework'. Het proces om een casus in kaart te brengen, initieel ontwikkeld door Andrew Turnell and Steve Edwards binnen de 'Tekenen van veiligheid'-benadering, omvat het gebruik van een samenwerkingsgericht beoordelings- en planningskader voor de organisatie van alle belangrijke informatie die op een bepaald ogenblik over een kind en een gezin gekend is, in sleuteldomeinen relevant voor het doel om blijvende veiligheid voor kinderen te verzekeren. In dit proces dienen gezinnen, geïdentificeerde netwerken en andere betrokken hulpverleners betrokken te worden vanaf het begin van een begeleiding tot en met de afsluiting ervan. Dit proces om een casus in kaart te brengen, kan ook gebruikt worden voor supervisie en intervisies, zowel om duidelijkheid te creëren als om de focus op begeleiding en planning te houden; het vormt tevens een kritieke stap in de ontwikkeling van omvattende gezinsveiligheidsplannen op lange termijn.

• Integratie met beoordelingen op basis van gestructureerde besluitvormingstechnieken (Structured Decision Making® - SDM)
Bij de begeleiding van gezinnen door de kinderbescherming, dienen er voor zo goed als elke casus regelmatig kritieke, belangrijke beslissingen genomen te worden (d.w.. opstarten en afsluiten van de begeleiding, uithuisplaatsing, wat er in een begeleidingsplan opgenomen moet worden, enz.). Uit onderzoek naar de besluitvorming in de kinderbescherming blijkt jammer genoeg dat dergelijke belangrijke beslissingen vaak inconsistent en op basis van inconsistente criteria genomen worden. Voor beoordelingen op basis van gestructureerde besluitvormingstechnieken (SDM) werden aan de hand van de beste inzichten uit kinderbeschermingsonderzoek en bijeengevoegde gegevens technieken en hulpmiddelen ontwikkeld die door hulpverleners  gebruikt kunnen worden om hun ideeën en intuïtie ‘af te toetsen’ voor dergelijke belangrijkebesluitvormingspunten. Zo verzekeren we dat deze enorm belangrijke beslissingen consistent en congruent zijn met onderzoeksresultaten,beste praktijken en organisatiebeleid.

3.3. Uitwerken van gedetailleerde veiligheidsplannen voor het vergroten van de dagelijkse veiligheid van kinderen.

Tot slot integreert PFS ook een proces om met alle betrokken partijen samenwerkingsgerichte, verstaanbare, haalbare en gedragsgebaseerde veiligheidsplannen te ontwikkelen en te implementeren, die de bescherming van kinderen van dag tot dag en blijvend vergroten.
Voortbouwend op het grondige en innoverende werk van Susie Essex, Colin Luger en John Gumbleton in het ‘Resoluut oplossingsgerichte’-model (Resolutions Approach) [2] en de verdere ontwikkeling van deze ideeën in de 'Tekenen van veiligheid'-benadering, omvat PFS een uitgebreid en samenwerkingsgericht familiaal veiligheidsplanningsproces voor de vergroting van de toekomstige veiligheid van het kind.

• Ontwikkelen van veiligheidsnetwerken
Het axioma ‘Kinderen opvoeden doe je met een netwerk’ geldt nergens meer dan in de kinderbescherming, wanneer blijkt dat verzorgers ook een gevaar kunnen vormen voor hun kinderen. Op basis van de inzichten uit de oplossingsgerichte benadering en de 'Tekenen van veiligheid'-benadering, evenals uit benaderingen zoals familiegroepconferenties (Family Group Conferencing - FGC) en teambesluitvorming (Team Decision-making - TDM), biedt 'Samenwerken aan veiligheid' strategieën voor het ontwikkelen van een geïnformeerd ‘veiligheidsnetwerk’ van mensen uit de omgeving van het kind en voor het aanwenden van hun hulp bij het ontwikkelen en implementeren van gedetailleerde gezinsveiligheidsplannen.

• Gedetailleerde gezinsveiligheidsplannen
Het veiligheidsplanningsproces impliceert samenwerking met alle belangrijke mensen in het leven van een kind om een gedetailleerd veiligheidsplan op lange termijn uit te werken, waarin specifieke en dagdagelijkse maatregelen worden beschreven, die het gezin en het geïdentificeerde veiligheidsnetwerk van het kind moeten implementeren om te verzekeren dat het kind in de toekomst veilig is t.a.v. de geïdentificeerde gevaren. Het veiligheidsplanningsproces omvat ook het regelmatig monitoren en herzien van het plan om te verzekeren dat de betrokken partijen succesvol samenwerken om de veiligheid van het kind blijvend te vergroten.

[1] De ‘Drie huizen’-tool werd door Nicki Weld en Maggie Greening Uit Nieuw-Zeeland ontwikkeld.
[2]De Resoluut oplossingsgerichte benadering werd in de jaren 1990' door Susie Essex, Colin Luger en John Gumbleton ontwikkeld in het VK.

4. Specifieke technieken en werkvormen binnen PFS


Hoewel de bovenvermelde principes en componenten de leidraad voor dit werk vormen, is de “Samenwerken aan veiligheid”-benadering gebaseerd op een aantal specifieke technieken en werkvormen om hulpverleners, ouders, kinderen en de geïdentificeerde netwerken te ondersteunen bij het effectief participeren in de beoordelings- en planningsprocessen van de kinderbescherming. Enkele van deze technieken en hulpmiddelen worden hieronder beschreven:

4.1. Beoordelings- en planningskader 'Samenwerken aan veiligheid'


Door de erkenning dat beoordelingen in de kinderbescherming een complex, permanent en dynamisch proces vormen, die het efficiëntst zijn wanneer ze gebeuren in partnerschap met gezinnen en geïdentificeerde netwerken, hanteert PFS een omvattend, samenwerkingsgericht beoordelings- en planningskader ontwikkeld op basis van het ‘Tekenen van veiligheid’-beoordelings- en planningsprotocol en het 'Massachusetts safety mapping framework'[1]. Dit proces houdt in dat alle belangrijke betrokken partijen in het leven van een kind samenwerken bij het verzamelen en analyseren van de relevante informatie voor cruciale kinderbeschermingsdomeinen. Hierdoor is het beoordelingsproces niet langer iets dat een gezin overkomt, maar wordt het iets waar een familie integraal deel van uitmaakt.

Het PFS-beoordelings- en planningskader biedt een gemeenschappelijke taal om te helpen bij het verzamelen en analyseren van de casusinformatie, het creëren van duidelijkheid i.v.m. wat er in het verleden exact gebeurd is wat ons verontrust en wat er nu gebeurt om ervoor te zorgen dat het kind veilig is, evenals wat er in de toekomst dient te gebeuren om de veiligheid van het kind blijvend te vergroten. Er worden ook schaalvragen gebruikt om kinderen, gezinnen en hulpverleners te helpen verduidelijken wat hun eigen inschatting is en welke stappen er nodig zijn om vooruitgang te boeken.

Beoordelings-en planningsformulier  Samenwerken aan veiligheid’

Wiens mening wordt hieronder weergegeven?                                                                             Datum

Waar maken we ons zorgen over?

 

Wat gaat er goed?

Schade in het verleden: momenten in het verleden, waarbij de kinderen (of andere kinderen) zijn gekwetst of in gevaar zijn geweest tijdens de verzorging door deze ouders.

Beschermende handelingen: periodes waarin of momenten waarop de ouders in staat zijn geweest om de kinderen te beschermen of ze iets gedaan hebben om de schadelijke gebeurtenissen te stoppen.

Complicerende factoren: dingen in het leven van de familie die het nu of in de toekomst moeilijker voor hen maken om de kinderen te beschermen en voor de kinderen te zorgen, of die de samenwerking tussen ouders en de kinderbescherming/organisatie moeilijk maken.

Sterke punten: dingen die in het verleden in het leven van de familie geholpen hebben om goed voor de kinderen te zorgen, en hen kunnen helpen om de kinderen ook in de toekomst te beschermen of goed te verzorgen.

Veiligheidsschaal: op een schaal van 0 - 10, waarbij 10 betekent dat de kinderen veilig genoeg zijn om de casus te kunnen sluiten en 0 betekent dat er op dit moment niet genoeg veiligheid is om de kinderen thuis te laten wonen, hoe beoordeelt u de situatie? Plaats de beoordeling van verschillende mensen op de schaal hieronder.

0 - 10

 

 

 Wat moet er gebeuren? afspraken voor toekomstige veiligheid

Gevaren voor de toekomst: ieders zorgen over wat de ouders zouden kunnen doen (of niet doen) in hun zorg voor de kinderen in de toekomst, dat kan leiden tot schade bij de kinderen.

 

 

Veiligheidsdoelen: ieders ideeën over wat de ouders nu en in de toekomst moeten doen in het zorgen voor hun kinderen, om hen tegen de beschreven gevaren te beschermen. Hoe lang zou de kinderbescherming/organisatie moeten zien dat de ouders dit doen om de casus te kunnen sluiten.

 Volgende stappen in de richting van toekomstige veiligheid: ideeën over volgende stappen die iedereen moet nemen om deze veiligheidsdoelen te bereiken?

 

Gebaseerd op  "Signs of Safety " (Turnell & Edwards, 1999 & Turnell &Parker, 2009) en Massachusetts Safety mapping framework (Chin, Decter, Madsenen Vogel, 2010) door Sonja Parker en Phil Decter.



4.2. De ‘Drie huizen'-methode voor informatieverzameling: kinderen en jongeren betrekken bij de beoordeling en planning

De in Nieuw-Zeeland door Nicki Weld en Maggie Greening ontwikkelde ‘Drie huizen’-methode is een eenvoudige maar effectieve techniek om hulpverleners en contextbegeleiders in de kinderbescherming te helpen om de stemmen van kinderen, jongeren en families bij alle aspecten van het kinderbeschermingproces te betrekken. Binnen PFS wordt er een vereenvoudigde versie van de ‘Drie huizen’-methode gebruikt om hulpverleners en contextbegeleiders te helpen begrijpen wat de visie van kinderen en jongeren is over wat er in hun leven gebeurt en om kinderen en jongeren te helpen participeren in het beoordelings- en planningsproces.

   

4.3. Het ‘Huis van de toekomst’: een methode om de veiligheidsdoelen van ouders en gezinsleden te identificeren

Het inwinnen van de mening van ouders/verzorgers en gezinsleden kan een erg moeilijke opgave blijken voor de kinderbescherming, in het bijzonder wanneer gezinsleden boos of angstig zijn, weinig vertrouwen hebben in de hulpverleners of contextbegeleiders en eventueel ook bevreesd zijn voor de mogelijke consequenties van vrijuit te spreken. Het in Australië door Sonja Parker ontwikkelde ‘Huis van de toekomst’ is een visueel hulpmiddel om hulpverleners in de kinderbescherming te helpen bij het identificeren van de ideeën en visies van ouders en gezinsleden over welke handelingen of maatregelen vereist zijn om de veiligheid van kinderen te verzekeren en te vergroten. Het identificeren van de veiligheidsdoelen van ouders/verzorgers is een noodzakelijke eerste stap in het samenwerken met families en het ontwikkelen van een gemeenschappelijke visie (tussen verzorgers, kinderen, hun veiligheidsnetwerk en hulpverleners) voor de blijvende veiligheid van kinderen.

4.4. Het ‘Veilige huis’: een methode om kinderen te betrekken bij het uitwerken van gedetailleerde veiligheidplannen

Het ‘Veilige huis’ is een praktisch, visueel hulpmiddel, ontwikkeld door Sonja Parker in West- Australië, om kinderen bij het veiligheidsplanningsproces te betrekken en meer bepaald voor het identificeren van hun visie op wat er binnen hun gezin dient te gebeuren om te verzekeren dat ze veilig zijn. Met behulp van dit proces kunnen kinderen uiterst gedetailleerde ideeën aanbrengen over welke handelingen of maatregelen er genomen moeten worden opdat ze zich veiliger zouden voelen in hun eigen huis en welke volwassenen hier het best bij kunnen helpen.

4.5. ‘Verhaal in woord en beeld’: kinderen (en anderen) helpen begrijpen wat er gebeurd is

Uit huis geplaatste kinderen of kinderen die regelmatig met het kinderbeschermingssysteem in contact komen, hebben vaak geen of weinig inzicht in de reden(en) waarom ze geplaatst zijn of waarom hun gezin begeleid wordt. Het als onderdeel van oplossingsgericht werken met ‘ontkend’ kindermisbruik door Susie Essex, John Gumbleton and Colin Luger in het VK ontwikkelde 'Verhaal in woord en beeld' biedt een binnen de ontwikkeling van een kind passende methode en bewoordingen om kinderen te helpen begrijpen wat er in hun gezin gebeurd is dat tot de huidige situatie geleid heeft. In een proces op basis van woord en beeld, werken gezinsleden en hulpverleners of contextbegeleiders samen aan een verhaal om de soms erg moeilijke informatie over het gebeurde te beschrijven en over wat het gezin nu in reactie probeert te doen. Binnen de 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering wordt dit 'storyboardproces' ook gebruikt als onderdeel van een veiligheidsplanning om kinderen, gezinsleden en het geïdentificeerde netwerk te helpen bij het beschrijven van wat er gebeurd is waardoor het gezin door de kinderbescherming begeleid wordt.

4.6. Veiligheidsnetwerken en de ‘Veiligheidscirkels van het gezin’: identificeren van netwerkleden

Een kritieke component van de ‘Samenwerking voor veiligheid”-benadering is de identificatie, ontwikkeling en betrokkenheid van een ‘veiligheidsnetwerk’ voor de kinderen: een concept dat binnen de oplossingsgerichte benadering ontwikkeld werd. Dit netwerk bestaat uit familie, vrienden en hulpverleners betrokken bij de kinderen en het gezin, en die met de familie en de kinderbescherming willen samenwerken voor de ontwikkeling, implementatie en monitoring van een groeiend veiligheidsplan.

De ‘Veiligheidscirkels van het gezin’-techniek, geïnspireerd op de door Susie Essex gebruikte concentrische cirkels in de ‘Verhaal in woord en beeld’-methode en het cirkelconcept van de ‘Beschermende handelingen’-benadering, werd door Sonja Parker uit West-Australië ontwikkeld om gezinsleden te helpen bij het identificeren van mogelijke leden van het veiligheidsnetwerk van de kinderen. Deze methode helpt hulpverleners uit de kinderbescherming bij de gespreksvoering met gezinnen over de noodzaak van een veiligheidsnetwerk, de rol van het veiligheidsnetwerk en het proces voor de beoordeling van wie het meest geschikt is om deel uit te maken van dit netwerk.

 

4.7. Het 'Routeplan van de familie'-proces

Het 'Routeplan van de familie’-proces is een dynamisch, participatief en samenwerkingsgericht beoordelings- en planningsproces in de kinderbescherming, ontwikkeld om visies en ideeën van gezinsleden (en hun veiligheidsnetwerk) te identificeren als voorbereiding op de gezinsparticipatie in het ontwikkelen van omvattende veiligheidsplannen. Dit samenwerkingsgerichte proces creëert een platform voor gemeenschappelijke inzichten, vereist voor de samenwerking tussen hulpverleners of contextbegeleiders en gezinnen bij het uitwerken van effectieve veiligheidsplannen voor kinderen.

Het 'Routeplan van de familie' wordt op een muur, een grote tafel of op de grond getekend: erg belangrijk hierbij is dat iedereen kan zien wat er allemaal in het ‘traject' wordt opgenomen, zodat iedereen zoveel mogelijk in het proces kan participeren. Deze hoge participatiegraad is het andere belangrijke kenmerk van het 'Routeplan van de familie’-proces, aangezien gezinsleden actief betrokken worden bij het schrijven en uittekenen van het ‘Routeplan’.

4.8. De veiligheidsplanning in het gezin: een hulpmiddel om te helpen bij de ontwikkeling van een samenwerkingsgericht, gedetailleerd veiligheidsplan

Veiligheidsplanning is een complex proces waarbij alle sleutelpersonen in het leven van een kind samenwerken aan het opstellen van een gedetailleerd veiligheidsplan. Dit gezinsveiligheidsplan geeft een beschrijving van de dagelijkse handelingen en maatregelen die door een gezin en het veiligheidsnetwerk worden overeengekomen zodat het kind in de toekomst veilig zal zijn m.b.t. de geïdentificeerde gevaren of zorgen. Dit proces houdt ook het regelmatig monitoren en herzien van het veiligheidsplan in, zodat iedereen weet of het plan werkt en ook zal blijven werken nadat de kinderbescherming niet langer betrokken is.

Voor de ontwikkeling van dit type veiligheidsplannen zijn doorgaans meerdere bijeenkomsten vereist - eerst met de ouders/verzorgers, vervolgens met de kinderen (als ze oud genoeg zijn) en dan ook met het veiligheidsnetwerk. Ik ontwikkelde deze techniek voor veiligheidsplanning om richting te geven aan deze gezinsveiligheids-bijeenkomsten, om te helpen focussen en om deze gezinsveiligheidsplannen uit te werken.

OPSTELLEN VAN HET GEZINSVEILIGHEIDSPLAN

Het gezinsveiligheidsplan is een door het gezin, het veiligheidsnetwerk van de kinderen en de kinderbescherming samen opgesteld document, waarin gedetailleerd wordt beschreven wat het gezin en het veiligheidsnetwerk van dag tot dag moeten doen om ervoor te zorgen dat de kinderen in het gezin veilig zijn en blijven. Het veiligheidsplan voor het gezin omvat ook een gedetailleerde beschrijving van hoe iedereen op de hoogte blijft van de werking van de gezinsveiligheid, en wat er in geval van problemen met het gezinsveiligheidsplan gebeurt.

Deze veiligheidsplanningsmethode werd ontwikkeld om het gezin, het veiligheidsnetwerk en hulpverleners te helpen bij het samen opstellen van een veiligheidsplan voor het gezin. Aan de hand van deze veiligheidsplanningsmethode krijgt iedereen een stem in de beslissing over wat er in het gezinsveiligheidsplan wordt opgenomen.

De gevaren voor de toekomst en de veiligheidsdoelen die in de beoordelingsfase samen met het gezin werden gedefinieerd, worden op de eerste pagina geschreven. Deze gevaren voor de toekomst en de veiligheidsdoelen helpen richting te geven aan het proces, zodat iedereen weet wat het gezinsveiligheidsplan moet omvatten.


De pagina's met veiligheidsdoelen worden gebruikt om voor elk van deze veiligheidsdoelen de veiligheidsregels of -richtlijnen voor het gezin te bepalen, waarbij er een pagina wordt voorzien voor elk veiligheidsdoel.


De pagina ‘Het veiligheidsplan omzetten in daden' wordt gebruikt om na te denken over hoe het gezinsveiligheidsplan moet worden voorgesteld aan de kinderen, hoe het gezin zal aantonen dat het veiligheidsplan werkt en wie wat moet doen in geval van problemen, evenals hoe het veiligheidsplan voor het gezin aangepast kan worden naarmate de kinderen ouder worden of wanneer de gezinsomstandigheden veranderen.

De laatste pagina wordt gebruikt om alle gezinsveiligheidsregels of -richtlijnen op de voorgaande pagina's samen te vatten en in voor de kinderen begrijpbare taal neer te schrijven. Als de kinderen oud genoeg zijn,kunnen ze dan voor elk van de gezinsveiligheidsregels tekeningen maken om hen te helpen het gezinsveiligheidsplan te begrijpen.

 

Gezinsinformatie (namen van ouders en kinderen en leeftijd van de kinderen)

 

 

 

Gevaren voor de toekomst (deze gevaren voor de toekomst beschrijven de zorgen van alle betrokken partijen over wat er met de kinderen in de zorg van de ouders zou kunnen gebeuren wanneer er geen effectief veiligheidsplan wordt geïmplementeerd. Met deze gevaren voor de toekomst dient rekening gehouden te worden in de veiligheidsdoelen en vervolgens ook in het veiligheidsplan voor het gezin).

 

 

Veiligheidsdoelen (in de veiligheidsdoelen wordt beschreven WAT de ouders moeten doen voor de kinderen in hun zorg om hen tegen mogelijke gevaren te beschermen. Het gedetailleerde veiligheidsplan geeft vervolgens een beschrijving van HOE het gezin deze veiligheidsdoelen van dag tot dag zal realiseren.

 

 

 

 

VEILIGHEIDSDOEL NR. 1 (kopieer zoveel pagina’s als u nodig heeft voor elk van de veiligheidsdoelen )

 

VEILIGHEIDSDOEL (Schrijf hieronder het veiligheidsdoel neer. Gebruik een pagina per veiligheidsdoel).

BELANGRIJKE SITUATIES/OMSTANDIGHEDEN: Wat zijn specifieke omstandigheden of situaties waarover we ons zorgen maken (geïdentificeerd in de gevaren voor de toekomst), waarmee in het gezinsveiligheidsplan voor dit veiligheidsdoel rekening gehouden moeten worden?

REEDS BESTAANDE VEILIGHEID EN BESCHERMING: Wat doen ouders/verzorgers nu reeds of wat hebben ze in het verleden al gedaan om dit veiligheidsdoel te bereiken? (ieders mening inwinnen)

 

0 -10

 

Geef op een schaal van 0 – 10 weer waar u zich bevindt; waarbij 10 betekent dat wat de ouders reeds doen voldoende is om het veiligheidsdoel te realiseren en 0 dat ze er niet slagen om iets te doen dat helpt bij het bereiken van het veiligheidsdoel.

BELANGRIJKE MOMENTEN VAN DE DAG/WEEK: Wat zijn de belangrijke momenten van de dag of van de week die we zeker in het veiligheidsplan moeten opnemen?

TOEKOMSTIGE VEILIGHEID EN BESCHERMING: wat zouden de ouders/verzorgers nog kunnen doen om dit veiligheidsdoel te helpen bereiken? (brainstormen om ieders mening in te winnen) Doorgaan tot iedereen 10 haalt
(voldoende om veiligheidsdoel te bereiken)

 

0 -10

 

Geef op een schaal van 0 – 10 weer waar u zich bevindt; waarbij 10 betekent dat wat de ouders reeds doen voldoende is om het veiligheidsdoel te realiseren en 0 dat ze er niet slagen om iets te doen dat helpt bij het bereiken van het veiligheidsdoel.

 

 


HET VEILIGHEIDSPLAN OMZETTEN IN DADEN


 

A.      A. Nagaan of het veiligheidsplan werkt

 

Hoe kunnen de ouders/familieleden iedereen tonen dat ze het veiligheidsplan volgen en dat het plan werkt?

 

Wie zorgt er voor de opvolging van de kinderen en de ouders, om te verzekeren dat het plan werkt? Hoe vaak dient dit te gebeuren? In het begin? Op lange termijn?

 

Hoe vaak zal iedereen bijeenkomen om de werking van het veiligheidsplan te bespreken? In het begin? Op lange termijn?

 

Wie zal deze bijeenkomsten verder organiseren, indien de begeleiding door de kinderbescherming wordt stopgezet? Hoe vaak zullen deze bijeenkomsten georganiseerd worden?

 

Schrijf deze informatie neer in voor de kinderen begrijpbare taal en voeg ze bij het veiligheidsplan.

 

        B. Wie zal wat doen als er problemen met het veiligheidsplan zijn?

 

Als de kinderen bezorgd of bang zijn, hoe kunnen ze dit dan laten weten?

 

 

Wat zullen familieleden en het veiligheidsnetwerk doen als kinderen hen vertellen dat ze ongerust zijn of wanneer ze een probleem hebben met het veiligheidsplan en/of zich zorgen maken over de veiligheid van de kinderen?

 

 Wat zal het gezin en het veiligheidsnetwerk doen indien iemand het veiligheidsnetwerk verlaat of wanneer mensen het veiligheidsplan niet volgen?

 

Schrijf deze informatie neer in voor de kinderen begrijpbare taal en voeg ze bij het veiligheidsplan.

 

C.      C. Het veiligheidsplan voorstellen aan de kinderen

 

Wie zal het veiligheidsplan aan de kinderen voorlezen en hen helpen tekeningen te maken voor elke veiligheidsregel? Wanneer zal dit gebeuren en wie moet er dan aanwezig zijn?

 

Wie maakt er kopieën van het veiligheidsplan (met de tekeningen van de kinderen) en zorgt ervoor dat iedereen een exemplaar krijgt?

 

Waar wordt het gezinsexemplaar van het veiligheidsplan bijgehouden (zodat het zichtbaar is voor iedereen die het moet zien)?

Hoe vaak wordt het veiligheidsplan aan de kinderen voorgelezen? Wie zorgt ervoor dat dit gebeurt?

 

 

 

Schrijf deze informatie neer in voor de kinderen begrijpbare taal en voeg ze bij het veiligheidsplan.

 

          D. Gaandeweg het veiligheidsplan aanpassen

 

Hoe moet het veiligheidsplan worden aangepast, naarmate de kinderen ouder worden?

 

Hoe zal dit gebeuren? Wie zal deel uitmaken van de aanpassing van het veiligheidsplan?

 

Wie krijgt er allemaal een exemplaar van het veiligheidsplan?

 

Wat gebeurt er als er andere omstandigheden in het gezin wijzigen?

 

Schrijf deze informatie neer in voor de kinderen begrijpbare taal en voeg ze bij het veiligheidsplan.

 

 


4.9. Waarderend onderzoek

Waarderend onderzoek (Appreciative Inquiry - AI) is een door David Cooperrider aan de Case Western University in de VS ontwikkelde benadering van organisatieveranderingen gebaseerd op enkele centrale uitgangspunten die nauw gerelateerd zijn aan oplossingsgerichte werkvormen (Solution-Focused practice): Wat je de meeste aandacht geeft, heeft de grootste kans om te groeien. Waarderend onderzoek is een centrale component van de 'Samenwerken aan veiligheid’-benadering* en wordt gebruikt in het proces om een casus in kaart te brengen, bij supervisies, intervisies en als onderdeel van coaching en opvolging (mentorship) voor het identificeren en versterken van voorbeelden van goede praktijken.

Waarderend onderzoek (AI) impliceert dat er binnen onze teams en organisaties tijd wordt uitgetrokken voor waarneming en bevraging i.v.m. de vaardigheden, kennis en hoogtepunten van het werk. Het is een werkvorm om de angst, beschuldigingen, en defensieve houdingen die vaak kenmerkend zijn voor het kinderbeschermingswerk tegen te gaan. Als proces kan het bovendien helpen om nieuwe werkwijzen binnen een organisatie te consolideren en kan het mensen ook helpen bij de (h)erkenning van hun eigen vaardigheden en oplossingen voor moeilijke problemen.

* Ons gebruik van AI werd sterk beïnvloed door het werk van Andrew Turnell m.b.t. het gebruik van waarderend onderzoek in een kinderbeschermingcontext.


4.10. Implementatie: training, coaching en de verspreiding van innovatie

Het implementatiemodel dat binnen de 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering gehanteerd wordt, stapt af van het concept van opleidingen met onmiddellijk resultaat maar kiest daarentegen voor interne ontwikkelings-processen, coaching en opvolging (mentorship). Uit onderzoek naar de leeroverdracht binnen de kinderbescherming blijkt immers dat zelfs herhaalde opleidingen of trainingen door dynamische en stimulerende trainers niet in blijvende gedragsverandering op lange termijn resulteert. Hoewel de basiswerkvormen van de ‘Samenwerken aan veiligheid’-benadering wel best via een opleiding of training worden geïntroduceerd, zal de ontwikkeling van de vaardigheden vereist voor het succesvol hanteren ervan grotendeels het resultaat zijn van permanente coaching op het terrein, en van het identificeren van de groepen mensen die deze werkvormen hoogstwaarschijnlijk zullen uitdragen (‘trendsetters’) en toepassen binnen verschillende omgevingen en domeinen, zoals bij intervisie- en supervisiemomenten. Elk van deze strategieën wordt hieronder kort besproken.


4.11. Coaching

Onder het coachingsconcept verstaan we de regelmatige opvolging (mentorship) en oefening in kleine groepjes medewerkers, georganiseerd binnen lokale werkomgevingen, door iemand die specifiek tijd kan vrijmaken voor de ontwikkeling van de personeelsrelaties, het voorzien van oefen- en reflectiegelegenheden, de observatie van operationele vaardigheden en de ondersteuning van hulpverleners bij het verwerven van kennis en inzicht in nieuwe werkvormen. Op basis van theorieën uit het volwassenenonderwijs en waarderend onderzoek, zorgt coaching voor de creatie van een platform voor mensen om:
• nieuwe praktijken te bespreken voor ze worden toegepast
• te debriefen bij hun terugkeer
• specifieke details of informatie te delen over de manier waarop de werkvormen gehanteerd werden en evenals unieke aanpassingen die kunnen helpen bij de implementatie
• succesverhalen te delen
• enthousiasme en een praktijkgemeenschap te ontwikkelen

4.12. Identificatie van ‘Trendsetters’

Trendsetters zijn de personeelsleden die waarschijnlijk het positiefst zullen staan t.o.v. opleiding en coaching. Vaak kennen deze medewerkers binnen een organisatie al een zeker aanzien bij hun collega’s, en komen ze potentieel ook in aanmerking om in de toekomst zelf trainer, coach of leidinggevende te worden. In dit implementatiemodel is het erg belangrijk deze ‘trendsetters’ te identificeren en extra ondersteuning te bieden tijdens het implementatieproces. Als “pioniers” zullen zij ook de eersten zijn om zich in de werkvormen te verdiepen en zullen vervolgens ook verantwoordelijk zijn voor de “terugkoppeling”, de zichtbaarheid binnen de organisatie, het delen van hun ervaringen en het verspreiden van de werkvormen binnen de organisatie. Uiteindelijk zijn het vaak deze ‘trendsetters’ die de grootste pleitbezorgers worden en de grootste invloed uitoefenen op hun collega’s.

4.13. Verbeterde intervisie en supervisie

Het beoordelings- en planningskader ‘Samenwerken aan veiligheid’ kan ook als organisatiekader voor intervisie en supervisie gebruikt worden ter ondersteuning van permanent leren en de ontwikkeling van vaardigheden. Dit uitgebreide intervisieproces is een begeleid proces, onder leiding van een supervisor, een ervaren professional of een coach die het kader gebruikt om hulpverleners of contextbegeleiders te helpen bij de kritische reflectie over het gezin en de samenwerking. Dit proces helpt hulpverleners of contextbegeleiders bij het ontwikkelen en verfijnen van hun beoordelings- en begeleidingsvaardigheden en zorgt tezelfdertijd voor een verdere integratie van de benadering in hun dagelijkse werk. Op gelijkaardige wijze kan het kader ook in de context van een groepssupervisie gebruikt worden om hulpverleners of contextbegeleiders en teams te helpen bij het ontwikkelen van een cultuur van transparantie, openheid en gezamenlijk leren binnen de groep. In bijzonder complexe casussen kan dit proces voor groepssupervisie ook een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid met zich meebrengen.



5. Samenwerken aan veiligheid: een beknopte samenvatting


Op deze pagina hebben we gepoogd een beknopte beschrijving te geven van de principes, componenten en technieken die binnen de ‘Samenwerken aan veiligheid’-benadering (Partnering for Safety) gebruikt worden voor begeleidingen binnen de kinderbescherming. Hoewel PFS op een aantal recente benaderingen van het kinderbeschermingswerk en het werken met gezinnen is gebaseerd, is de geest van deze benadering even oud als maatschappelijk werk op zich. Tal van de hierboven beschreven principes, werkvormen en benaderingen kunnen gelezen worden als oproep om in het kinderbeschermingswerk terug te keren naar de waarden die bij maatschappelijk werk centraal moeten staan: samenwerking, transparantie, respect en nauwgezetheid.
De 'Samenwerken aan veiligheid'-benadering zal verder groeien en ontwikkelen. We staan dan ook open voor alle feedback, ideeën en bijdragen die deze werkvormen verder kunnen verdiepen.





VZW Sporen
Partner 2
Partner 3

© Opgroeien in Veiligheid - vzw Sporen - CMS: NetTools - Design: Just Catch Up